شرکت‌های آسیب‌دیده پتروشیمی ماهشهر میان دو راهی تعدیل نیرو یا کاهش مزایا؛ آیا همراهی کارکنان می‌تواند امنیت شغلی هزاران نفر را حفظ کند؟

جنگ ۴۰ روزه، خسارت‌های سنگینی به بخشی از صنعت پتروشیمی وارد کرد. تعدادی از مجتمع‌ها که مستقیماً هدف حملات قرار گرفتند، بخش قابل توجهی از ظرفیت تولید خود را از دست دادند و کاهش تولید، به کمبود نقدینگی و اختلال در ایفای تعهدات مالی انجامید؛ تا جایی که در برخی شرکت‌ها با وجود گذشت چند روز از آغاز ماه، حقوق کارکنان ماه قبل هنوز پرداخت نشده است. این وضعیت، به‌ویژه برای شرکت‌هایی که پیش از جنگ نیز از بنیه مالی قدرتمندی برخوردار نبودند، بحرانی‌تر شده و حمایت نهادهای بالادستی را ضروری کرده است.

در چنین شرایطی، ساده‌ترین و کم‌هزینه‌ترین تصمیم مدیریتی، تعدیل نیرو و کاهش تعداد کارکنان است؛ راهکاری که در بسیاری از کشورهای دنیا پس از بحران‌های مشابه، نخستین گزینه مدیران محسوب می‌شود. اما در یکی از شرکت‌های آسیب‌دیده صنعت پتروشیمی، مدیرعامل با وجود فشار شدید مالی، حاضر نشده برای عبور از بحران، کارکنان را قربانی کند و تلاش کرده است تا پایان شرایط اضطراری، اشتغال را حفظ کند؛ هرچند ناچار به کاهش یا حذف برخی مزایا مانند کارانه، اضافه‌کاری و بخشی از خدمات رفاهی شده است.

با این حال، تجمع و اعتصاب بخشی از کارکنان همین شرکت و مطالبه همه مزایای دوران پیش از جنگ، آن هم در حالی که مجتمع تا ماه‌ها امکان بازگشت کامل به مدار تولید را ندارد، پرسش‌برانگیز است. بی‌تردید حفظ معیشت کارکنان وظیفه مدیریت است، اما بقای شرکت نیز پیش‌شرط حفظ همین معیشت خواهد بود.

آنچه امروز صنعت پتروشیمی بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد، تقابل کارگر و کارفرما نیست؛ بلکه درک متقابل از واقعیت‌های میدان است. مدیران باید متعهد باشند با عبور از بحران، کاستی‌های معیشتی را جبران کنند و کارکنان نیز بدانند حفظ تولید و تداوم فعالیت مجتمع، شرط نخست بازگشت به روزهای بهتر است. در این مقطع، همدلی نه یک توصیه اخلاقی، بلکه ضرورتی برای حفظ صنعت و امنیت شغلی هزاران خانواده است.