انحصار در تأمین نمک پتروشیمی اروند؛ منافع سهامداران در اولویت است یا استمرار یک رابطه تجاری؟
در میان مواد اولیه راهبردی مورد نیاز پتروشیمی اروند، نمک جایگاه ویژه‌ای در زنجیره تولید این مجتمع دارد؛ ماده‌ای که پس از طی فرایند شست‌وشو و آماده‌سازی در سایت مربوطه، واقع در محور ارتباطی آبادان به بندر امام خمینی(ره)، به مجتمع منتقل و در فرایند تولید مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بررسی وضعیت تأمین این ماده اولیه نشان می‌دهد که طی سال‌های گذشته، نمک مورد نیاز پتروشیمی اروند عمدتاً از یک منبع مشخص و به‌صورت انحصاری تأمین شده است. این در حالی است که موضوع کیفیت نمک مصرفی و آثار آن بر فرایند تولید، از جمله ملاحظاتی است که ضرورت بازنگری در این شیوه تأمین را مطرح می‌کند.
نکته قابل تأمل آن است که بازار داخلی از ظرفیت مناسبی برای تأمین این ماده اولیه برخوردار است و گزینه‌هایی وجود دارند که می‌توانند نمک مورد نیاز مجتمع را با کیفیت مطلوب‌تر و قیمت رقابتی‌تر تأمین کنند. در چنین شرایطی، این پرسش جدی مطرح می‌شود که چرا با وجود امکان بررسی و استفاده از منابع جایگزین، همچنان شاهد تداوم وابستگی به یک تأمین‌کننده مشخص هستیم؟ آیا استمرار این انحصار از نظر فنی و اقتصادی برای پتروشیمی اروند توجیه‌پذیر است؟
این پرسش زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که به یاد داشته باشیم پتروشیمی اروند یک بنگاه اقتصادی با سهامداران و ذی‌نفعانی است که انتظار دارند مدیریت شرکت، در تمام تصمیم‌های راهبردی، منافع سازمان و حقوق صاحبان سهام را در اولویت قرار دهد. بدیهی است تأمین مواد اولیه نیز از این قاعده مستثنا نیست و نمی‌توان صرفاً به دلیل سابقه طولانی همکاری با یک عرضه‌کننده، فرصت ارزیابی سایر گزینه‌های موجود را نادیده گرفت.
از سوی دیگر، به نظر می‌رسد تلاش برای تغییر این رویه و بررسی منابع جایگزین، با فضاسازی‌ها و فشارهای رسانه‌ای از سوی برخی ذی‌نفعان وضع موجود مواجه شده است؛ فضاسازی‌هایی که گویی انتظار دارند پتروشیمی اروند، فارغ از ملاحظات مربوط به کیفیت، قیمت و شرایط رقابتی بازار، همچنان به خرید از همان تأمین‌کننده سال‌های گذشته ادامه دهد.
اما یک سؤال اساسی وجود دارد: آیا وظیفه مدیریت یک شرکت بورسی، تضمین تداوم فروش برای یک تأمین‌کننده خاص است یا انتخاب بهترین گزینه برای حفظ منافع شرکت و سهامداران؟
سابقه همکاری، به‌تنهایی نه امتیاز انحصاری ایجاد می‌کند و نه حق دائمی برای فروش محصول به یک بنگاه اقتصادی به وجود می‌آورد. در یک نظام اقتصادی مبتنی بر رقابت، تأمین‌کننده باید با کیفیت محصول، قیمت مناسب و توانایی تأمین مستمر، شایستگی خود را برای ادامه همکاری اثبات کند؛ نه اینکه با اتکا به سابقه گذشته یا فشارهای بیرونی، انتظار تداوم یک رابطه تجاری را داشته باشد.
از این رو، انتظار سهامداران از مدیریت پتروشیمی اروند کاملاً روشن است: بازنگری در شیوه تأمین نمک، ارزیابی شفاف و کارشناسی تمام عرضه‌کنندگان واجد شرایط و انتخاب گزینه‌ای که از نظر کیفیت، قیمت و استمرار تأمین، بیشترین منفعت را برای شرکت به همراه داشته باشد.
هرچند که با رفع محدودیت‌های تأمین برق و بهبود شرایط تولید در نیمه دوم سال، ظرفیت‌های عملیاتی شرکت با شتاب بیشتری به مدار بازخواهد گشت؛ به‌طوری‌که ثبت رشد ۱۲۷ درصدی تولید در مهرماه نسبت به شهریورماه، پس از بهبود شرایط تأمین برق، نشانه‌ای از ظرفیت قابل توجه اروند برای جبران محدودیت‌های گذشته و حرکت به سمت تولید پایدارتر است.
بی‌تردید، حفظ این روند و تبدیل آن به رشد پایدار تولید و سودآوری، نیازمند تصمیم‌های هوشمندانه در تمام حلقه‌های زنجیره تأمین است. از همین رو، استمرار هرگونه انحصار غیرضروری در تأمین مواد اولیه، بدون توجیه فنی و اقتصادی شفاف، نمی‌تواند با اهداف توسعه‌ای و منافع سهامداران همخوانی داشته باشد.
سهامداران از مدیریت پتروشیمی اروند انتظار ندارند منافع یک تأمین‌کننده خاص حفظ شود؛ انتظار دارند منافع شرکت حفظ شود.
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰